Voor de Hanzehogeschool ben ik bezig om in heel korte tijd een aanvraag voor de Surftender Toetsing en Toetsgestuurd Leren te schrijven. Een klus waarvoor je volgens ervaringsdeskundigen zo’n 200 uur nodig hebt moet ik in minder dan 40 uur tot een goed einde zien te brengen.
Het wordt een aanvraag waarbij veel partnerhogescholen betrokken zijn. Eind juni hebben we een eerste bespreking gehad en daarna heb ik daaruit in 20 uur een concept projectaanvraag gedestilleerd.
Al heel snel kwam er toen een discussie op gang over de omvang van het project. We werden het erover eens dat we onze ambitie naar beneden bij zouden stellen. We gingen van breed naar smal. Direct na de vakantie zouden de partners dit intern bespreken en vanochtend moest iedereen aangeven of ze wel of niet willen deelnemen én hun feedback op het concept bij mij inleveren.
Tot mijn genoegen hadden vier partners dat inderdaad gedaan, en twee hadden al aangegeven net iets meer tijd nodig te hebben. Ik kon dus alvast van start met het verwerken van de eerste feedback. De reacties van de eerste twee waren vrij gemakkelijk te verwerken. Toen kwam ik bij de reactie van onze Friese partner. Tot mijn verbazing ging hun feedback over een breed project.
“Ach, ze hebben in de hectiek voor de vakantie vast wat van de communicatie gemist” dacht ik nog. “Laat ik ze eens bellen”. Nu staan de Friezen hier in Groningen bekend als een nogal rechtlijnig volkje, en dat heb ik gemerkt. Ze wilden niet voor- of achteruit, bleven uit zeer principiële overwegingen bij een breed project en of ik het allemaal maar op die manier in de projectaanvraag wilde verwerken. Als klap op de vuurpijl ook nog de opmerking dat hun en ons CvB wel heel veel belang hebben bij samenwerking.
Een lastig dilemma, dat zelf de directeur van ons stafbureau de ogen deed fronsen. Hoe kom je nou tot samenwerking als je beide echt een andere richting op wilt? “Je moet ze toch maar weer bellen” was het advies. Maar met welke boodschap dan? Ik zag er heel erg tegenop.
Gelukkig kwam mijn collega Brenda Aalders met de verlossende woorden: “Laat je probleem ens los en bekijk het van de andere kant. Gaan wij niet met hen samenwerken, of zij niet met ons als het toch een smal project wordt?” Voor de zekerheid heb ik daarna nog even gecheckt of de andere partners inderdaad allemaal voor een smal project willen gaan. Toen ik dat 100% zeker wist heb ik weer naar 058 gebeld om het nog eens over hun brede principes te hebben. Die bleken ineens veel minder principieel dan ik eerst dacht, mijn Friese vrienden gaan ze morgen intern bespreken.
Ik ben een gelukkig mens, want vandaag heb ik weer wat geleerd: laat het los en bekijk een probleem ook altijd vanaf de andere kant, dan ziet het er ineens heel anders uit. Zonder mijn rechtlijnige Friese vrienden had ik die belangrijke les gemist.
donderdag 26 augustus 2010
woensdag 25 augustus 2010
Mijn andere blog
Sinds kort heb ik ook een andere blog: Dream Matters. Daar post ik over het realiseren van mijn droom, door dromen dingen te doen. Oftwel dreamsmatter.nl. Op dit moment staan er vijf posts online op Dream Matters, daar is nog wel door te komen. Een samenvatting kan hier dus achterwege blijven.
Vanaf nu ga ik Erwin’s Edublog vooral gebruiken voor posts over educatieve zaken waar ik vanuit mijn werk bij de Hanzehogeschool mee in aanraking kom. Voor Dromen Dingen en andere zaken die te maken hebben met Dreams Matter verwijs ik je graag naar Dream Matters.
Vanaf nu ga ik Erwin’s Edublog vooral gebruiken voor posts over educatieve zaken waar ik vanuit mijn werk bij de Hanzehogeschool mee in aanraking kom. Voor Dromen Dingen en andere zaken die te maken hebben met Dreams Matter verwijs ik je graag naar Dream Matters.
zaterdag 24 april 2010
Groen pen
Afgelopen woensdag ben ik naar een concert van de New Valley Singers geweest. Niet een groep waar ik zo maar heen zou gaan, maar mijn echtgenote had met een e-mail actie kaartjes gewonnen. Dus dan ga je.
Het eerste nummer vond ik nogal tegenvallen. Het was niet echt slecht, maar de zangers vond ik futloos, de muziek miste dynamiek en ook het licht was naar mijn mening vrij fantasieloos. In de daarop volgende nummers werd het niet veel beter. Na en tijdje begin ik me af te vragen wat ik eigenlijk in die zaal deed. Maar het optreden was nou ook weer niet zó slecht en demonstratief weglopen vond ik geen optie.
Om er toch een leuke avond van te maken, bedacht ik toen om eens op de dingen te gaan letten die wèl goed waren, en toen gebeurde er iets bijzonders. Langzaamaan ontdekte ik steeds meer sterke punten van de groep en na nog drie nummers vond ik het eigenlijk jammer dat het al pauze was. Na de pauze zette ik mijn persoonlijke spelletje door en zo werd het een geweldig leuke avond.
De manier waarop ik naar het concert luisterde had veel weg had van de manier waarop ik als docent het werk van studenten nakeek. Focussen op de zwakkere punten en die met een rode pen aantekenen. Daardoor krijg je meer zesjes en zeventjes dan achten en negens . Zou het niet veel mooier zijn om met een groene pen na te kijken, en alles wat wel goed is aantekenen? Ik denk dat het cijfer van veel tentamens of scripties dan hoger uit zou vallen. Maar ook zou het humeur van menig docent er wel eens een flinke oppepper van kunnen krijgen.
Het eerste nummer vond ik nogal tegenvallen. Het was niet echt slecht, maar de zangers vond ik futloos, de muziek miste dynamiek en ook het licht was naar mijn mening vrij fantasieloos. In de daarop volgende nummers werd het niet veel beter. Na en tijdje begin ik me af te vragen wat ik eigenlijk in die zaal deed. Maar het optreden was nou ook weer niet zó slecht en demonstratief weglopen vond ik geen optie.
Om er toch een leuke avond van te maken, bedacht ik toen om eens op de dingen te gaan letten die wèl goed waren, en toen gebeurde er iets bijzonders. Langzaamaan ontdekte ik steeds meer sterke punten van de groep en na nog drie nummers vond ik het eigenlijk jammer dat het al pauze was. Na de pauze zette ik mijn persoonlijke spelletje door en zo werd het een geweldig leuke avond.
De manier waarop ik naar het concert luisterde had veel weg had van de manier waarop ik als docent het werk van studenten nakeek. Focussen op de zwakkere punten en die met een rode pen aantekenen. Daardoor krijg je meer zesjes en zeventjes dan achten en negens . Zou het niet veel mooier zijn om met een groene pen na te kijken, en alles wat wel goed is aantekenen? Ik denk dat het cijfer van veel tentamens of scripties dan hoger uit zou vallen. Maar ook zou het humeur van menig docent er wel eens een flinke oppepper van kunnen krijgen.
maandag 29 maart 2010
Over talent en excellentie
Sinds 2006 biedt de Hanzehogeschool Groningen honours programma’s aan voor haar studenten. Het doel van die programma’s is om getalenteerde studenten uit te dagen en te stimuleren tot excellente prestaties. Maar wat is daar nou eigenlijk voor nodig? Onlangs had ik de kans om dat, samen met mijn collega Lyndsay Drayer, aan een groep internationale gasten uit te leggen.
We begonnen onze presentatie met dit filmpje van de auditie van Susan Boyle voor Britain’s got Talent.
Dat Susan talent heeft is wel duidelijk, maar een excellente auditie was het niet. De enige reden dat ze niet al in de eerste minuut door de jury werd weggestemd was naar mijn mening de regel dat iedere kandidaat ten minste de kans krijgt om te starten met, in dit geval, zingen. Daarover later meer.
Talent en excellentie zijn dus niet synoniem. Om onze getalenteerde studenten de kans te geven om te excelleren zijn onze honours programma’s gericht op verdieping, verbreding en verbinding.
Verdieping
Een talent is mooi, maar voor excellentie is een perfecte beheersing van dat talent nodig. In onderwijstermen noemen we dat verdieping van de (vak)kennis en vaardigheden. Deelnemers aan een talentenshow krijgen na de auditie niet voor niets veel training en begeleiding De mate waarin ze die benutten is één van de verschillen tussen een gemiddelde kandidaat en de winnaar.
Verbreding
Perfecte beheersing van een talent is belangrijk. Voor een werkelijk excellentie prestatie is perfecte beheersing van één kunstje echter niet genoeg. Susan moest bij haar auditie duidelijk nog leren hoe je nou eigenlijk op een podium staat. “Niet wiebelen!” Ook haar kleding was nog niet bepaald die van een superster. Sterren kunnen voor dat soort zaken misschien nog een beroep doen op hun presentatiecoach of styliste. Studenten hebben die luxe niet. Daarom zijn onze honours programma’s ook gericht op verbreding.
Verbinding
De belangrijkste reden waarom Susan uiteindelijk een tweede plaats wist te behalen is volgens mij de regel dat de jury een kandidaat niet al na 10 seconden mag wegstemmen. Hoeveel talent je ook hebt, zonder die regel zou Susan door haar gebrek aan gevoel voor hoe je een jury benadert bij een ‘normale’ auditie niet eens de kans gekregen hebben om te gaan zingen. Je moet je brede professionaliteit ook over het voetlicht weten te brengen om je excellentie erkend te krijgen. Dat is één van de redenen waarom wij ervoor gekozen hebben onze honours studenten in verbinding met elkaar en met de maatschappij op te leiden.
Behalve honours programma’s biedt de Hanzehogeschool onder de noemer “Blink uit” overigens nog meer voor getalenteerde studenten.
We begonnen onze presentatie met dit filmpje van de auditie van Susan Boyle voor Britain’s got Talent.
Dat Susan talent heeft is wel duidelijk, maar een excellente auditie was het niet. De enige reden dat ze niet al in de eerste minuut door de jury werd weggestemd was naar mijn mening de regel dat iedere kandidaat ten minste de kans krijgt om te starten met, in dit geval, zingen. Daarover later meer.
Talent en excellentie zijn dus niet synoniem. Om onze getalenteerde studenten de kans te geven om te excelleren zijn onze honours programma’s gericht op verdieping, verbreding en verbinding.
Verdieping
Een talent is mooi, maar voor excellentie is een perfecte beheersing van dat talent nodig. In onderwijstermen noemen we dat verdieping van de (vak)kennis en vaardigheden. Deelnemers aan een talentenshow krijgen na de auditie niet voor niets veel training en begeleiding De mate waarin ze die benutten is één van de verschillen tussen een gemiddelde kandidaat en de winnaar.
Verbreding
Perfecte beheersing van een talent is belangrijk. Voor een werkelijk excellentie prestatie is perfecte beheersing van één kunstje echter niet genoeg. Susan moest bij haar auditie duidelijk nog leren hoe je nou eigenlijk op een podium staat. “Niet wiebelen!” Ook haar kleding was nog niet bepaald die van een superster. Sterren kunnen voor dat soort zaken misschien nog een beroep doen op hun presentatiecoach of styliste. Studenten hebben die luxe niet. Daarom zijn onze honours programma’s ook gericht op verbreding.
Verbinding
De belangrijkste reden waarom Susan uiteindelijk een tweede plaats wist te behalen is volgens mij de regel dat de jury een kandidaat niet al na 10 seconden mag wegstemmen. Hoeveel talent je ook hebt, zonder die regel zou Susan door haar gebrek aan gevoel voor hoe je een jury benadert bij een ‘normale’ auditie niet eens de kans gekregen hebben om te gaan zingen. Je moet je brede professionaliteit ook over het voetlicht weten te brengen om je excellentie erkend te krijgen. Dat is één van de redenen waarom wij ervoor gekozen hebben onze honours studenten in verbinding met elkaar en met de maatschappij op te leiden.
Behalve honours programma’s biedt de Hanzehogeschool onder de noemer “Blink uit” overigens nog meer voor getalenteerde studenten.
vrijdag 19 februari 2010
Seats2Meet Groningen?
Een paar weken gelden pikte ik een tweetje op van @jvdschenk (Jeroen v.d. Schenk) waarin hij vroeg welke tweeps het fijn zouden vinden als er een Seats2Meet in Amersfoort zou komen. Nou ben ik meer in Groningen te vinden dan in Amersfoort, dus ik reageerde dat ik meer interesse zou hebben in een Seats2Meet in Groningen. Die reactie werd opgepikt door een aantal tweeps die dat ook wel zien zitten. Vooral @BarberaVenema was erg enthousiast.
Via Jeroen kreeg ik heel snel informatie over hoe je een vestiging van Seats2Meet opzet. Wat er nodig is, is een ondernemer en een pand. Zelf ben ik niet die ondernemer. Mijn droom is mensen te inspireren om hun droom te realiseren en ze daarbij te ondersteunen. Niet om een modern kantoorconcept te runnen. Maar vanochtend heb ik het met Barbera besproken. Zij is wèl die ondernemer. Ook een geschikt pand in de buurt van CS Groningen, aan de goede kant t.o.v. het centrum en met eigen parkeergelegenheid, bleek voorhanden. Dus het lijkt er zomaar op dat er over niet al te lange tijd een Seats2Meet in Groningen is. Temeer omdat dit pand net dat ietsje meer heeft, zoals uitstraling. We kregen al direct allerlei ideeën over de inrichting. Om alvast een beetje beeld te krijgen: zoiets als het kantoor van Google in Zürich.
Maar waarom wil ik eigenlijke een Seats2Meet in Groningen? Nou, ik ben dol op inspirerende mensen. Zij inspireren mij door hun enthousiasme en wilde ideeën die vaak ook zomaar uitvoerbaar blijken te zijn. In mijn directe werkomgeving vind ik die inspiratie wel, maar niet zo heel erg veel. Het gaat tenslotte om de bekende 10% voorlopers en in een team van minder dan 20 mensen zijn dat er dus ongeveer twee. Bij Seats2Meet ga ik er tientallen vinden, wat weer heel goed zal zijn voor innovatieve ideeën bij het gebruik van ICT in het onderwijs.
Overigens moet er nog wel een aantal vragen beantwoord worden voordat Seats2Meet Groningen werkelijkheid wordt. Bijvoorbeeld hoe groot de markt hier in het Noorden eigenlijk is. Want een businessplan waarin staat “er zijn vast wel genoeg klanten” lijkt zo slordig. Wie helpt mij om daar een min of meer betrouwbaar beeld van te krijgen?
Via Jeroen kreeg ik heel snel informatie over hoe je een vestiging van Seats2Meet opzet. Wat er nodig is, is een ondernemer en een pand. Zelf ben ik niet die ondernemer. Mijn droom is mensen te inspireren om hun droom te realiseren en ze daarbij te ondersteunen. Niet om een modern kantoorconcept te runnen. Maar vanochtend heb ik het met Barbera besproken. Zij is wèl die ondernemer. Ook een geschikt pand in de buurt van CS Groningen, aan de goede kant t.o.v. het centrum en met eigen parkeergelegenheid, bleek voorhanden. Dus het lijkt er zomaar op dat er over niet al te lange tijd een Seats2Meet in Groningen is. Temeer omdat dit pand net dat ietsje meer heeft, zoals uitstraling. We kregen al direct allerlei ideeën over de inrichting. Om alvast een beetje beeld te krijgen: zoiets als het kantoor van Google in Zürich.
Maar waarom wil ik eigenlijke een Seats2Meet in Groningen? Nou, ik ben dol op inspirerende mensen. Zij inspireren mij door hun enthousiasme en wilde ideeën die vaak ook zomaar uitvoerbaar blijken te zijn. In mijn directe werkomgeving vind ik die inspiratie wel, maar niet zo heel erg veel. Het gaat tenslotte om de bekende 10% voorlopers en in een team van minder dan 20 mensen zijn dat er dus ongeveer twee. Bij Seats2Meet ga ik er tientallen vinden, wat weer heel goed zal zijn voor innovatieve ideeën bij het gebruik van ICT in het onderwijs.
Overigens moet er nog wel een aantal vragen beantwoord worden voordat Seats2Meet Groningen werkelijkheid wordt. Bijvoorbeeld hoe groot de markt hier in het Noorden eigenlijk is. Want een businessplan waarin staat “er zijn vast wel genoeg klanten” lijkt zo slordig. Wie helpt mij om daar een min of meer betrouwbaar beeld van te krijgen?
maandag 1 februari 2010
De kracht van een netwerk
Ook op de Afrikaanse savanne weten ze hoe krachtig een goed newerk kan zijn. Kijk maar eens naar dit filmpje, dat mijn teamleider René van Scheltinga mij liet zien. Overigens, het is een feel-good filmpje, het loopt goed af. Of geef ik nu teveel weg? Veel kijkplezier.
maandag 21 december 2009
Gelezen: “Dromen worden werkelijkheid” van G.L.A. Vrijdag
Over het realiseren van dromen zijn veel boeken geschreven. De meeste zijn dik en er staan uitgebreide stappenplannen in beschreven. In zijn schrijversdebuut ‘Dromen worden werkelijkheid’ kiest Guido Vrijdag een andere aanpak. Op net iets meer dan 60 pagina’s beschrijft hij hoe je in slechts vier stappen de titel van zijn boek kunt bereiken. Het is een lekker leesbaar doe-boek geworden dat je in een dik uur uitleest, maar waar je ook maanden mee bezig kunt zijn.
De vier stappen die in dit boek beschreven worden om je droom – welke die dan ook is – te verwezenlijken zijn ‘Schoon schip maken’; ‘Je droom ontdekken’; ‘Je droom realiseren’ en ten slotte ‘Anderen helpen’. Daarmee lijkt het dat Guido er vanuit gaat dat het je droom is om anderen te helpen, maar dat is niet zo. Als je je droom verwezenlijkt hebt, je passie ontdekt hebt en die realiseert, zul je daarmee als vanzelf anderen inspireren hetzelfde te doen. “Inspireren doe je door iemand vanuit je kern en passie iets te vertellen […] je biedt dan zoveel energie dat het mensen raakt en zelfs in beweging zet” aldus de auteur.
Om zover te komen begin je met de ballast die je in de loop van je leven verzameld hebt overboord te gooien. Kinderen hebben die ballast nog niet en kunnen daarom vrijuit dromen. Die ballast veroorzaakt onecht gedrag, waardoor het zicht op je dromen vertroebelt. Als de last eenmaal van je is afgevallen, is de tijd aangebroken om je droom te gaan ontdekken.
Van welke bezigheden krijg je bovenmatige energie? Dat is je passie, je superkwaliteit. Slechts weinigen zijn zich bewust van die kwaliteit, want voor jezelf is die kwaliteit doodgewoon. Maar die superkwaliteit levert zó veel energie dat er een buitengewoon doel mee bereikt kan worden: je droom. Je droom stelt een specifiek doel in het vooruitzicht, je passie levert de energie om te starten en om je in beweging te houden.
Alles wat dan nog nodig is, is een plan om met de energie van je passie je droom te realiseren. In stap 3 beschrijft Vrijdag (opvallend genoeg komt zijn voornaam in het boek nergens voor) niet alleen hoe je zo’n plan maakt, maar ook hoe je tijdens het uitvoeren daarvan om kunt gaan met tegenslag en teugval in je oude gedrag. Verzetten heeft geen zin, het leidt eerder tot een negatief effect. Loslaten is het devies.
Als je dan je droom gerealiseerd hebt, ga je merken dat er dingen gaan veranderen. Je neemt verantwoordelijkheid en krijgt dingen voor elkaar. Je straalt en de wereld straalt terug. Je wordt een inspirator voor anderen.
Ik ben heel blij dat ik dit boek mocht lezen, het heeft mij geïnspireerd om door te gaan met het realiseren van mijn eigen droom – duizenden inspireren om van hun baan een loopbaan te maken. Die was door persoonlijke omstandigheden wat in zwaar weer terecht gekomen. Life is what happens to you while you're busy making other plans. Een beter bewijs dat het boek van Guido Vrijdag helpt om dromen werkelijkheid te maken is er voor mij niet.
De vier stappen die in dit boek beschreven worden om je droom – welke die dan ook is – te verwezenlijken zijn ‘Schoon schip maken’; ‘Je droom ontdekken’; ‘Je droom realiseren’ en ten slotte ‘Anderen helpen’. Daarmee lijkt het dat Guido er vanuit gaat dat het je droom is om anderen te helpen, maar dat is niet zo. Als je je droom verwezenlijkt hebt, je passie ontdekt hebt en die realiseert, zul je daarmee als vanzelf anderen inspireren hetzelfde te doen. “Inspireren doe je door iemand vanuit je kern en passie iets te vertellen […] je biedt dan zoveel energie dat het mensen raakt en zelfs in beweging zet” aldus de auteur.
Om zover te komen begin je met de ballast die je in de loop van je leven verzameld hebt overboord te gooien. Kinderen hebben die ballast nog niet en kunnen daarom vrijuit dromen. Die ballast veroorzaakt onecht gedrag, waardoor het zicht op je dromen vertroebelt. Als de last eenmaal van je is afgevallen, is de tijd aangebroken om je droom te gaan ontdekken.
Van welke bezigheden krijg je bovenmatige energie? Dat is je passie, je superkwaliteit. Slechts weinigen zijn zich bewust van die kwaliteit, want voor jezelf is die kwaliteit doodgewoon. Maar die superkwaliteit levert zó veel energie dat er een buitengewoon doel mee bereikt kan worden: je droom. Je droom stelt een specifiek doel in het vooruitzicht, je passie levert de energie om te starten en om je in beweging te houden.
Alles wat dan nog nodig is, is een plan om met de energie van je passie je droom te realiseren. In stap 3 beschrijft Vrijdag (opvallend genoeg komt zijn voornaam in het boek nergens voor) niet alleen hoe je zo’n plan maakt, maar ook hoe je tijdens het uitvoeren daarvan om kunt gaan met tegenslag en teugval in je oude gedrag. Verzetten heeft geen zin, het leidt eerder tot een negatief effect. Loslaten is het devies.
Als je dan je droom gerealiseerd hebt, ga je merken dat er dingen gaan veranderen. Je neemt verantwoordelijkheid en krijgt dingen voor elkaar. Je straalt en de wereld straalt terug. Je wordt een inspirator voor anderen.
Ik ben heel blij dat ik dit boek mocht lezen, het heeft mij geïnspireerd om door te gaan met het realiseren van mijn eigen droom – duizenden inspireren om van hun baan een loopbaan te maken. Die was door persoonlijke omstandigheden wat in zwaar weer terecht gekomen. Life is what happens to you while you're busy making other plans. Een beter bewijs dat het boek van Guido Vrijdag helpt om dromen werkelijkheid te maken is er voor mij niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
.JPG){kind=avatar}